Επιταγή Εισόδου στην αγορά εργασίας για άνεργους νέους έως 29 ετών

Το Υπουργείο Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης & Πρόνοιας προανήγγειλε τη δράση με τίτλο «Επιταγή Εισόδου στην αγορά εργασίας για άνεργους νέους έως 29 ετών». Στόχος του προγράμματος είναι η επίτευξη μιας δομημένης πορείας εισόδου των νεοεισερχόμενων άνεργων νέων στην αγορά εργασίας, η οποία θα καταλήγει στην τοποθέτηση τους σε θέσεις απασχόλησης σε επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα της οικονομίας.

35.000 Νέοι Ωφελούμενοι:

•  Άνεργοι πτυχιούχοι ΑΕΙ/ΤΕΙ έως (29) ετών
  
• Άνεργοι απόφοιτοι υποχρεωτικής, δευτεροβάθμιας & μεταδευτεροβάθμιας εκπαίδευσης έως 29 ετών, οι οποίοι έχουν ολοκληρώσει τις σπουδές τους κατά προτεραιότητα το αργότερο 36 μήνες πριν την υποβολή αίτησης τους στο πρόγραμμα.

Περιλαμβάνει:

• Κατάρτιση έως και 80 ώρες σε συνδιασμό με καθοδήγηση /εκπαιδευτικό mentoring.
• Πρακτική άσκηση/ Εργασιακή εμπειρία πέντε(5) μηνών.
• Επιχορήγηση των επιχειρήσεων που θα μετατρέψουν την πρακτική άσκηση σε σύμβαση εργασίας, με κάλυψη των εργοδοτικών εισφορών για ένα έτος.

Παροχές:

• Σύνολο Επιδοτούμενης Κατάρτισης 2400€ ή 2700€
• Επίδομα κατάρτισης 5€/ώρα κατάρτισης
• Αμοιβή 460€ για κάθε μήνα εκπαιδευτικής πρακτικής άσκησης (για αποφοίτους ΑΕΙ/ΤΕΙ)
• Αμοιβή 400€ για κάθε μήνα εκπαιδευτικής πρακτικής άσκησης (για απόφοιτους υποχρεωτικής, δευτεροβάθμιας και μεταδευτεροβάθμιας εκπαίδευσης)
• Ιατροφαρμακευτική κάλυψη
• Επιπλέον ασφαλιστική κάλυψη έναντι κινδύνου, ατυχήματος κλπ. Για όλη τη διάρκεια της εκπαιδευτικής πρακτικής άσκησης.

Πληροφορίες: 

• Στο site http://voucher.gov.gr/ (πληροφορίες και αιτήσεις συμμετοχής)
• Στο τηλέφωνο 800 114 4444 (μόνο πληροφορίες)

  

Διαγωνισμός Επιχειρηματικότητας & Καινοτομίας Crazy Business Ideas

Το IST College ("Διοργανώτρια Εταιρία"), στο πλαίσιο της συνεχούς προσπάθειάς της για ενεργό προώθηση της σύνδεσης εκπαίδευσης και αγοράς εργασίας, διοργανώνει Διαγωνισμό επιχειρηματικότητας και καινοτομίας με γενικό τίτλο «CRAZY BUSINESS IDEAS» ("Διαγωνισμός"), με στόχο να δώσει την ευκαιρία σε νέους ανθρώπους να αναδείξουν τις ιδέες τους για ένα νέο προϊόν ή επιχείρηση, αλλά και να να τις μετουσιώσουν σε επιχειρηματική πράξη. O Διαγωνισμός τελεί υπό την αιγίδα της Γενικής Γραμματείας Νέας Γενιάς και του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Αθηνών.

Βραβεία διαγωνισμού

1o Βραβείο

Ο πρώτος νικητής θα λάβει ποσό 10.000€ ως αρχικό κεφάλαιο επιχείρησης που θα βασίζεται στην ιδέα του!

2o & 3ο Βραβείο

Το 2ο και 3ο βραβείο είναι πλήρης υποτροφία για προπτυχιακά και μεταπτυχιακά προγράμματα αντίστοιχα στο IST College!

ΜΒΑ: Ένοχα Πτυχία

Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο-κριτική στα MBA από το πολύ γνωστό οικονομολόγο Γιάννη Βαρουφάκη. 

Κούφια πτυχία, υπεύθυνα για πολλά κακά που συμβαίνουν 

Κάθε χρόνο, εκατό χιλιάδες νέοι άνθρωποι στις ΗΠΑ και άλλοι τόσοι στον υπόλοιπο κόσμο αποφοιτούν με τον μεταπτυχιακό τίτλο του ΜΒΑ. Παράλληλα, οι εργοδότες «ψηφίζουν» υπέρ των ΜΒΑ, δίνοντας προτεραιότητα στους κατόχους του. Έτσι, επιβεβαιώνεται η προσδοκία των νέων ανθρώπων ότι ένα ΜΒΑ αποτελεί σοβαρή και αποδοτική επένδυση που εξασφαλίζει αποδοχές άνω του μέσου όρου. Κάποτε ΜΒΑ πρόσφεραν πολύ λίγα ιδρύματα. Σήμερα δεν υπάρχει πανεπιστήμιο που είτε να μην προσφέρει ΜΒΑ είτε να μην έχει βάλει στα σκαριά ένα τέτοιο πρόγραμμα. Μπορεί όλοι αυτοί οι οξυδερκείς άνθρωποι να σφάλλουν; Στη στήλη της περασμένης εβδομάδας, βασιζόμενος στο θεωρητικό υπόδειγμα του Michael Spence, επιχειρηματολόγησα για το ότι ένα πτυχίο μπορεί κάλλιστα να αναδειχθεί στο κυρίαρχο μέσο διαμεσολάβησης στην αγορά στελεχών επιχειρήσεων και ας είναι μισανθρωπικό και εκπαιδευτικά άθλιο. Δεν έδειξα ότι κάτι τέτοιο ισχύει με τα ΜΒΑ. Σήμερα επανέρχομαι για να επιχειρηματολογήσω για το ότι (α) το διδακτικό περιεχόμενο των ΜΒΑ είναι «κούφιο» και (β) η κουλτούρα των ΜΒΑ ευθύνεται σε σημαντικό βαθμό για το μέγεθος και την τροπή της παγκόσμιας κρίσης.   ΜΒΑ υπάρχουν δύο ειδών: τα ακριβά ΜΒΑ που προσφέρουν κραταιά ιδρύματα, π.χ. το Harvard Business School, και τα ΜΒΑ-αρπαχτές που προσφέρουν τα υπόλοιπα ιδρύματα, με σκοπό να εκμεταλλευτούν την αγωνία των νέων για δουλειά, πουλώντας τους τον τίτλο του ΜΒΑ άνευ του λογότυπου πανεπιστημίου ολκής, που όντως θα τους εξασφάλιζε μια καλή θέση εργασίας. Με τα ΜΒΑ-αρπαχτές (που διδάσκονται από ανθρώπους οι οποίοι δεν θα έβρισκαν ποτέ οι ίδιοι καλή δουλειά σε μια μεγάλη πολυεθνική) δεν θα ασχοληθώ, καθώς όλοι καταλαβαίνουν ότι πρόκειται για απάτη. Αντίθετα, τα βέλη μου τα «φυλάω» για τα σοβαρά ΜΒΑ.
Ο Russell Ackoff ήταν από τους πρωτοπόρους στη διδασκαλία του μάνατζμεντ στις ΗΠΑ, όπου δίδασκε για χρόνια στο φημισμένο Wharton Business School. Όταν ρωτήθηκε ποια είναι τα οφέλη για τους νέους ανθρώπους από την παρακολούθηση ενός ΜΒΑ, απάντησε: «Τους μαθαίνουμε τρία πράγματα: πρώτον, πώς να μιλούν με αυτοπεποίθηση για πράγματα που δεν καταλαβαίνουν. Δεύτερον, τους προσφέρουμε «αρχές» οι οποίες τους βοηθούν να μην κάμπτονται όταν η πραγματικότητα συγκρούεται με τις απόψεις τους. Τρίτον, τους δίνουμε ένα πτυχίο το οποίο τους ανοίγει την πόρτα σε μια εταιρεία στην οποία μπορεί να μάθουν κάτι περί μάνατζμεντ». Η απάντηση του Ackoff είναι ειρωνική και όλο χιούμορ. Όμως πηγαίνει στην καρδιά του προβλήματος, το οποίο δεν έχει σχέση με την ποιότητα των φοιτητών και αποφοίτων προγραμμάτων ΜΒΑ (άτομα που, αναμφίβολα, είναι στην πλειονότητά τους τετραπέρατα) αλλά με κάτι άλλο, πολύ πιο σημαντικό: με τον τρόπο που επιλέγει η κοινωνία να μορφώσει τη μελλοντική ηγεσία της. Οι προπαγανδιστές των ΜΒΑ (τα πανεπιστήμια που τα βλέπουν ως τη χήνα που γεννά τα χρυσά αυγά, οι πτυχιούχοι που έχουν έννομο συμφέρον να προστατεύσουν την αξία της «επένδυσής» τους κ.λπ.) αναφέρονται στη σημασία της διδασκαλίας της επιστήμης του μάνατζμεντ, στην ποιότητα των τεχνικών που διδάσκονται, στις κοινωνικές συμβάσεις που οι σπουδές αυτές εμφυσούν στους νέους μάνατζερ. Η πραγματικότητα, όμως, είναι διαφορετική. Όπως επισήμανε ο Henry Mintzberg, καθηγητής Σπουδών Μάνατζμεντ στο Πανεπιστήμιο του McGill, είναι αδύνατον να δημιουργήσεις μάνατζερ στο αμφιθέατρο όσα «επιχειρηματικά παίγνια» και να τους βάλεις να παίξουν, πόσο μάλιστα ηγέτες. Απλώς δεν γίνεται. «Το μάνατζμεντ δεν είναι επιστήμη», συνεχίζει ο Mintzberg, «είναι μια πρακτική τέχνη την οποία διδάσκεσαι πάνω στη δουλειά. Το να ισχυρίζεσαι ότι εκπαιδεύεις άτομα που δεν είναι μάνατζερ πώς να γίνουν μάνατζερ αποτελεί, πολύ απλά, μια τεράστια απάτη. Τους εμφυσάς την ύβρη του "δεν έχω διευθύνει τίποτα, αλλά μπορώ να τα διευθύνω όλα"». Ο Phillip D. Broughton δούλευε ως ανταποκριτής της βρετανικής «Daily Telegraph» στο Παρίσι. Κάποια στιγμή πήρε δύο χρόνια άδεια για να κάνει το ΜΒΑ του στο Harvard Business School. Η εμπειρία τον συγκλόνισε τόσο που αποφάσισε να γράψει βιβλίο γι' αυτήν. Παραθέτω απόσπασμα: «Στο καλωσόρισμα, δευτεροετής φοιτητής μας έβγαλε λόγο, ξεκινώντας με μια κραυγή: "ΚΕΡΔΙΣΑΤΕΕΕΕ!... Είστε πλέον μέρος της ελίτ και πρέπει να συνηθίσετε σε αυτό!". Πάλεψα άγρια με αυτή την ιδέα. Μου φάνταζε τόσο αυθάδης από τη μεριά της Σχολής και τόσο υποτιμητική για εμάς τους νεοφερμένους. Ήταν σαν να μην είχε σημασία τι είχαμε πετύχει στο παρελθόν ή τι αποφάσεις θα παίρναμε στο μέλλον. Μας έλεγαν πως απλώς και μόνο το ότι μπήκαμε στο Harvard Business School αρκούσε για να γίνουμε μέλη μιας υπερ-τάξης». Αυτή η νοοτροπία, σύμφωνα με τον Mintzberg, δεν είναι καθόλου άσχετη με την κρίση που ξέσπασε το 2008. Σχολές όπως τα Business Schools των Ηarvard, Wharton, Stanford και MIT φέρουν τεράστια ευθύνη για τη δημιουργία και αναπαραγωγή μιας επιχειρηματικής «ηθικής» που στήριξε και μεγέθυνε τις τοξικές συμπεριφορές, οι οποίες οδήγησαν στην καταστροφή του 2008, τον ζοφερό αντίκτυπο της οποίας ο πλανήτης βιώνει ως και σήμερα. Για τον Mintzberg το πρόβλημα ξεκινά από τον διαχωρισμό μεταξύ εκείνων που γνωρίζουν πραγματικά μια επιχείρηση από εκείνους που έρχονται, ουρανοκατέβατοι, στολισμένοι με το παράσημο ενός ΜΒΑ από το Harvard, για να τη διοικήσουν.   Παλαιότερα, σε μια επιχείρηση όπως η General Motors, για να φτάσει κάποιος να γίνει διευθύνων σύμβουλος ή πρόεδρος, έπρεπε να ανέλθει μέσα από την εταιρεία, να ξεκινήσει εργαζόμενος κοντά στον ιμάντα παραγωγής, να περάσει κάποια χρόνια από τις λογιστικές και διοικητικές υπηρεσίες, το μάρκετινγκ και, μετά από είκοσι χρόνια, αν αποδεικνυόταν καλός στη δουλειά και αφού είχε γνωρίσει στο πετσί του την εταιρεία, να φτάσει σε υψηλή διευθυντική θέση. Η κουλτούρα του ΜΒΑ ανέτρεψε πλήρως αυτήν τη διαδικασία. Ξάφνου, προσλαμβάνονταν νέοι πτυχιούχοι με ΜΒΑ, με μηδενική γνώση της επιχείρησης αλλά άπειρη αυτοπεποίθηση και κάποια «εργαλεία» μεγιστοποίησης της «αξίας» της επιχείρησης υπέρ των βραχυπρόθεσμων συμφερόντων των μετόχων της. Κάπως έτσι εταιρείες όπως η General Motors πτώχευσαν το 2008. Οι νέοι μάνατζερ με τα φανταχτερά ΜΒΑ και την έλλειψη γνώσης κι εκτίμησης γι' αυτό που πραγματικά ήταν οι επιχειρήσεις που τους προσέλαβαν τις έστρεψαν στα χρηματοοικονομικά προϊόντα (μετατρέποντας την General Motors σε αποθήκη τοξικών παραγώγων) και μετέφεραν ακόμα και το design (π.χ. η Boeing) των βασικών τους προϊόντων σε ξένες εταιρείες, υποβαθμίζοντας τους δικούς τους σχεδιαστές. Όσο για τον χρηματοπιστωτικό κλάδο, τα εγκλήματα των μάνατζερ με πτυχίο ΜΒΑ στην Enron, στη Lehman's κ.λπ. είναι πλέον καλά καταγεγραμμένα. Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτού του είδους την κριτική την ασκούν στην πιο δριμεία μορφή της insiders, π.χ. ο Rakesh Khurana, καθηγητής του... Harvard Business School: «Τους διδάσκαμε ένα μοντέλο ανθρώπινης συμπεριφοράς υπεραπλουστευτικό και εσφαλμένο. Και το χειρότερο: γρήγορα άρχισαν να συμπεριφέρονται σύμφωνα με αυτό! Να θεωρούν αυτονόητους εξωφρενικούς μισθούς και μπόνους. Να απαιτούν από τις εταιρείες να τους "λαδώνουν" με απίστευτα πακέτα μετοχών μόνο και μόνο για να... κάνουν τη δουλειά τους. Σε κανένα άλλο επάγγελμα δεν έχει παρατηρηθεί κάτι ανάλογο. Ευθυνόμαστε σε μεγάλο βαθμό, εμείς οι καθηγητές τους, για ό,τι συνέβη μετά».     Σύντομη βιβλιογραφία Philip D. Broughton (2008), What they teach you at Harvard Business School: My two years inside the cauldron of capitalism, Λονδίνο, Penguin/Sumantra Ghoshal (2003), «Business Schools share the blame for Enron», «Financial Times», 17 Ιουλίου 2003/Rakesh Khurana (2007), From higher aims to hired hands: The social transformation of American business schools and the unfulfilled promise of management as a profession, Princeton University Press/Henry Mintzberg (2004), Managers not MBAs: A hard look at the soft practice of managing and management development, San Francisco, Berrett-Koehler 

Πηγή: www.lifo.gr

Ανεργία 56,4% στους νέους έως 24 ετών

Μπορεί μέχρι πριν λίγα χρόνια να λέγαμε, ότι οι νέοι έχουν μεγάλες δυσκολίες στο να βρουν εργασία, κανείς όμως δεν θα φανταζόταν τη σημερινή κατάσταση. Εκτός από την υποαπασχόληση, τη καταπάτηση των εργασιακών δικαιωμάτων, την ανασφάλιστη και αδήλωτη εργασία στην εξίσωση του προβλήματος προστίθεται και η μακροχρόνια ανεργία, που λίγο πριν την αυγή του 2013 εν μέσω πρωτόγνωρης ύφεσης αγγίζει ποσοστό μαμούθ 56,4%! 
Γίνεται εύκολα αντιληπτό, ότι η φράση "ένας στους δυο νέους δεν έχει εργασία" είναι πλέον ξεπερασμένη, αφού η πραγματικότητα είναι πιο ζοφερή και ο εφιάλτης της ανεργίας έχει χτυπήσει τη πόρτα της πλειοψηφίας των νεων. 
Τι και αν οι νέοι στην Ελλάδα, είναι από τους πιο μορφωμένους νέους της Ευρώπης με πληθώρα ακαδημαϊκών και επαγγελματικών προσόντων, βλέπουν ως μόνη διέξοδο τη φυγή στο εξωτερικό. 
Η Ελλάδα αιμοραγεί σε έμψυχο υλικό και μέρα με τη μέρα χάνει τα καλύτερα μυαλά της με άγνωστο το πότε θα σταματήσει η κατάσταση αυτή.

Catastroika, το νέο ντοκιμαντέρ της Infowar (Άρης Χατζηστεφάνου Debtocracy)

Η CATASTROIKA αναζητά τις συνέπειες της επικείμενης εκποίησης του ελληνικού δημόσιου πλούτου. Εξετάζοντας παραδείγματα ιδιωτικοποιήσεων και απορρύθμισης από την Καλιφόρνια, το Λονδίνο, το Παρίσι, το Βερολίνο, τη Μόσχα και τη Ρώμη, επιχειρούν να προβλέψουν τι θα συμβεί από την εφαρμογή αυτού του μοντέλου σε μια χώρα υπό καθεστώς επιτήρησης. Ο Σλαβόι Ζίζεκ, η Ναόμι Κλάιν, ο Λούις Σεπούλβεδα, ο Κεν Λόουτς και ο Γκρεγκ Πάλαστ μιλούν για την πολιτική του μνημονίου, την ελληνική κυβέρνηση, αλλά και την επίθεση εναντίον της Δημοκρατίας στην Ευρώπη μετά το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης. Ακαδημαϊκοί όπως ο Ντάνι Ρόντρικ, ο Άλεξ Καλίνικος, ο Μπεν Φάιν, ο Κώστας Δουζίνας, ο Ντιν Μπέικερ, ο Γιώργος Κατρούγκαλος και ο Σπύρος Μαρκέτος περιγράφουν άγνωστες πτυχές των ιδιωτικοποιήσεων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

CATASTROIKA από infowar

5.500 άνεργοι στη περιοχή μας!

Στα όρια του δήμου μας ζουν 5.500 άνεργοι, την ίδια στιγμή που στη περιοχή δραστηριοποιούνται πάνω από 10.000 επιχειρήσεις. Το μέγεθος του αριθμού των ανέργων είναι αρκετά μεγάλο αν σκεφτούμε, ότι στα όρια του νέου μας δήμου κατοικούν σχεδόν 40.000 άνθρωποι. Η ανεργία εδώ, όπως και σε όλη την Ελλάδα πλήττει περισσότερο τους νέους και τις γυναίκες, ενώ η υποαπασχόληση και η μαύρη εργασία κυριαρχούν στην αγορά εργασίας. Δυστυχώς οι επιλογές των ανέργων είναι ελάχιστες με την τοπική υπηρεσία του ΟΑΕΔ να δείχνει ανήμπορη να καλύψει τις ανάγκες των ανέργων της περιοχής. 
Στη πραγματικότητα αυτή είναι απαραίτητη η άμεση λήψη μέτρων και δράσεων, που θα ενισχύσουν τόσο την επιχειρησιακή λειτουργία του τοπικού ΟΑΕΔ. Επιπλέον κρίνεται απαραίτητη η θέσπιση συγκεκριμένων κινήτρων για την ενίσχυση της απασχόλησης και της επιχειρηματικότητας. 
Στη κατεύθυνση αυτή κινείται η εξαγγελία των Ενωμένων Πολιτών για σταθερά ή και μειωμένα δημοτικά τέλη στις επιχειρήσεις, που έχουν έδρα στο Μοσχάτο-Ταύρο και απασχολούν ανέργους από την περιοχή.

Δήμος επιχειρηματίας ή Δήμος κερδοφόρος;

Δεν είναι λίγες οι φορές που έχω έρθει σε αντιπαράθεση με φίλους για το θέμα της επιχειρηματικής δραστηριότητας του κράτους, είτε πρόκειται για την πολιτεία είτε για τη τοπική αυτοδιοίκηση. Πιστεύω ότι το κράτος δεν μπορεί να λειτουργεί σαν επιχειρηματίας, αφού δημιουργούνται πελατειακές σχέσεις, ρουσφέτια, κακοδιαχείριση, σπατάλη κτλ.
Πέρα λοιπόν από τα ιδεολογικά επιχειρήματα προσπαθώ να υποστηρίξω τη θέση μου και με λογικά επιχειρήματα.
Ένα λογικό επιχείρημα που χρησιμοποίησα σε κάποιες συζητήσεις ήταν η περίπτωση του δημοτικού αναψυκτηρίου στη πλατεία Ηρώων Πολυτεχνείου απέναντι από το Δημαρχείο του Μοσχάτου. Ο συγκεκριμένος χώρος λειτούργησε για αρκετό καιρό από τη δημοτική επιχείρηση του Δήμου Μοσχάτου με αδιαφορία, δημιουργώντας σίγουρα μια ακόμα μαύρη τρύπα στο προϋπολογισμό του Δήμου μας. Προφανώς και χωρίς να θέλω να κατηγορήσω κανένα, η λειτουργία ενός καφέ δεν είναι εύκολη από ανθρώπους που δεν είναι σχετικοί με το αντικείμενο. Έτσι λοιπόν ως αποτέλεσμα της μειωμένης κίνησης ο Δήμος Μοσχάτου αναγκάστηκε να το κλείσει, στερώντας από το Δήμο πιθανά έσοδα και από τους επισκέπτες της πλατείας ένα όμορφο χώρο για καφέ.
Στη συνέχεια η εικόνα αυτή άλλαξε. Συγκεκριμένα εδώ και ένα χρόνο περίπου αφού και η τελευταία προσπάθεια του Δήμου απέτυχε, το αναψυκτήριο μετά από διαγωνισμό δόθηκε σε γνωστό επιχειρηματία στο χώρο της εστίασης.
Ποια είναι η εικόνα σήμερα; Το πολύ όμορφο καφέ, που έχει δημιουργηθεί, αναπτύσσεται συνεχώς και είναι κάθε μέρα γεμάτο από εκατοντάδες πελάτες, δείχνοντας ότι σίγουρα πρόκειται για μια πολύ κερδοφόρα επιχείρηση!
Ποια είναι τα οφέλη από αυτό; Μα φυσικά πολλά έσοδα! Ο Δήμος εξασφαλίζει ότι θα έχει ένα μόνιμο έσοδο από το ενοίκιο, θα εισπράττει τα δημοτικά τέλη (τραπεζοκαθίσματα κτλ) και πολλά περισσότερα έσοδα από το δημοτικό φόρο στα προϊόντα που προσφέρονται στο καφέ.
Τι άλλο όφελος έχει ο Δήμος; Δεν απασχολεί προσωπικό για τη λειτουργία του καφέ και δεν επιβαρύνεται από τη συντήρηση του χώρου.
Με δυο λόγια ποια κατάσταση του συγκεκριμένου καφέ είναι καλύτερη; Όταν ήταν άδειο υπό τη διεύθυνση της δημοτικής επιχείρησης, και συντηρούνταν από τους δημοτικούς φόρους μας; Ή, τώρα που εμείς δεν πληρώνουμε από τη τσέπη μας και επιπλέον εισπράττουμε;
Η απάντηση δική σας.

Ο Θάνατος του Εμποράκου

Πριν λίγες ημέρες έκλεισε το Σούπερ-Μάρκετ της γειτονιάς μου, στο οποίο η οικογένεια μου υπήρξε πελάτης από τότε που μπορώ να θυμηθώ. Παρόλο που πριν λίγα χρόνια αγοράστηκε από μεγάλη αλυσίδα  για εμάς πάντα παρέμεινε ο αγαπημένος "Παπαγεωργίου", το σουπερμάρκετ της γειτονιάς μας και της καρδιάς μας. Το υποκατάστημα αυτό λοιπόν έκλεισε αφού η μαμά εταιρία αγόρασε ένα παλιό εργοστάσιο στη περιοχή, το οποίο στη συνέχεια αναμόρφωσε σε ένα σύγχρονο υπέρ-μάρκετ (νεολογισμός) επιφάνειας αρκετών χιλιάδων τετραγωνικών μέτρων. 
Η διακοπή της λειτουργίας της μετεξέλιξης του "Παπαγεωργίου" με έφερε αντιμέτωπο με μια φοβερή δυσκολία. Έπρεπε να ψάξω νέο σουπερμάρκετ και να αλλάξω συνήθειες πραγματικά μιας ζωής. Για δυο-τρεις μέρες άντεξα χωρίς να ψωνίσω, σήμερα (Πέμπτη) άρχισα να αντιμετωπίζω το φάσμα της πείνας και της έλλειψης ειδών πρώτης ανάγκης, όπως χαρτοπετσέτες (πράγματι είναι πιο χρήσιμες και από το χαρτί υγείας!), έτσι λοιπόν αποφάσισα να αναζητήσω τη τύχη μου - Μα πόσο εξαρτημένοι είμαστε πια;!

Σκέφτηκα να επισκεφτώ το νέο μεγάλο υπέρ-μάρκετ, που μου στέρησε το αγαπημένο μου κατάστημα.
Δεν υπάρχουν λόγια να περιγραφεί... Δεν έχω νιώσει ποτέ μου μεγαλύτερη καταναλωτική ηδονή! Χάθηκα πραγματικά μέσα στους δυο απέραντους ορόφους του! Ζαλίστηκα από τις δεκάδες ετικέτες για κάθε προϊόν! Εντόπισα προϊόντα που αγνοούσα ακόμη και την ύπαρξή τους! Ένας νέος γενναίος κόσμος γεννήθηκε στο καταναλωτικό μου ορίζοντα.
Δεν ξέρω αν είναι κάποιο σύνδρομο που εμφανίζουν οι απόγονοι της generation X, αλλά ένιωσα δικαιωμένος για το κόπο μου να πάρω το αμάξι και να πάω μέχρι εκεί! Πραγματικά άξιζε το κόπο. Στο τέλος φεύγοντας με το καρότσι μου γεμάτο και αφού είχα ικανοποιήσει τα ένστικτά μου, σταμάτησα και σκέφτηκα:
"Πως θα ανταγωνιστεί αυτό το γίγαντα, όχι ένα μπακάλικο ούτε ένα μίνι μάρκετ αλλά ένα τυπικό σουπερμάρκετ της περιοχής;" Η απάντηση μάλλον δεν θα είναι ευχάριστη για το σουπερμάρκετ...
Πρέπει να στεναχωριόμαστε, πρέπει να νοσταλγούμε, πρέπει να χαιρόμαστε, πρέπει να.. να.. να.. Πραγματικά δεν ξέρω αν υπάρχει απάντηση, δεν ξέρω αν αυτό είναι η φυσική εξέλιξη των πραγμάτων την οποία πρέπει να αποδεχτούμε και στην οποία πρέπει να προσαρμοστούμε.
Αλλά δεν νομίζω ότι θα υπήρχε κάτι καλύτερο να περιγράψει όλη αυτή τη κατάσταση από το τίτλο του έργου του Άρθουρ Μίλερ, ο Θάνατος του Εμποράκου.

Flexicurity και ιστορίες καθημερινής εργασιακής τρέλας

Το περίφημο flexicurity (flexibility+security=ευελιξία+ασφάλεια) ήρθε να προσφέρει το ιδανικό κοινωνικό μοντέλο της Ενωμένης Ευρώπης. Της ιδανικής Ενωμένης Ευρώπης, της Ενωμένης Ευρώπης χωρίς σύνορα, με ίσες ευκαιρίες για όλους τους κατοίκους, μιας Ευρώπης χωρίς μεγάλες ανισότητες στα εισοδήματα, που θα πρόσφερε ταυτόχρονα ευελιξία στις επιχειρήσεις και ασφάλεια στους εργαζομένους.

Στο μοντέλο αυτό όλοι έπρεπε κάτι να δώσουν αλλά το σημαντικό ήταν ότι θα έπαιρναν μια ανταπόδοση: Οι επιχειρήσεις θα είχαν μεγαλύτερη ευελιξία, που θα ενίσχυε την ανταγωνιστικότητα τους και οι εργαζόμενοι θα αντιμετώπιζαν την απώλεια της εργασίας τους ως μια παροδική κατάσταση, πολλές φορές ως ένα μεταβατικό στάδιο για κάτι νέο -μπορεί και καλύτερο, αφού θα υπήρχαν όλες οι απαραίτητες συνθήκες που θα τους επέτρεπαν να μπουν ξανά γρήγορα στη παραγωγή.

Όλα αυτά βέβαια σε μια ιδανική Ενωμένη Ευρώπη, με Ευρωσύνταγμα, χωρίς κάποιο αδιάφορο Πρόεδρο και Υπ.Εξ., και χωρίς την οικονομική και νομισματική κρίση.

Στην Ευρώπη της ύφεσης αναγκαστικά θα γίνουν εκπτώσεις. Εκπτώσεις στα οράματα και στις ιδέες, έτσι και στο κοινωνικό μοντέλο δεν θα έχουμε flexicurity αλλά κάτι σαν flexicurity. Το flexicurity θα εφαρμοστεί κατά το δοκούν! Ιδιαίτερα σε χώρες, όπως η Ελλάδα, που οι επιχειρήσεις ήταν πάντα κρατικοδίαιτες, χωρίς κουλτούρα υγιούς καπιταλισμού η Ευελιξία θα χρησιμοποιηθεί για να μειωθούν τα κόστη και να μεγιστοποιηθούν τα κέρδη! Κέρδη που δεν θα καταλήξουν βέβαια σε κάποια επένδυση αλλά σε bonus, εταιρικά κινητά, leasing πολυτελών αυτοκινήτων κτλ. Τα ελληνικά Golden Boys προκαλούν! Και συνεχίζουν να προκαλούν με χυδαίο τρόπο όταν ψάχνουν ευκαιρία να ξεζουμίσουν τον εργαζόμενο και μετά να τον πετάξουν, όταν ταράξει την ηρεμία στα νούμερα. Η βασική αρχή του HR Management ότι ο Άνθρωπος είναι το πολυτιμότερο εφόδιο μια επιχείρησης φαντάζει άγνωστη για τα περισσότερα στελέχη, που μέσα σε κάθε εταιρία δημιουργούν με τους υφισταμένους τους μια νοσηρή γραφειοκρατία που σκοπό έχει την διατήρηση της εξουσίας και της ισχύς τους.

Απολύοντας λοιπόν ένα εργαζόμενο δι' ασήμαντον αφορμή εν μέσω καλοκαιριού στη διάρκεια οικονομικής κρίσης, με μια στεγνή αγορά εργασίας, δεν σκέφτεσαι τι θα απογίνει αυτός ο άνθρωπος; Αν είναι 25αρης πως θα ξεκινήσει τη ζωή του; Αν είναι 30αρης πως θα πληρώσει τα έξοδα της οικογενείας του; Αν είναι 50αρης πως θα σπουδάσει τα παιδιά του;

Αξίζει η διατήρηση των bonus ή των μισθωμένων 2λιτρων αυτοκινήτων την καταστροφή της ζωής ενός ανθρώπου και της οικογενείας του; 

Αν αυτός ο άνθρωπος που εξαρτάτε αποκλειστικά από μια δουλειά, από τα 700 ή 1000 ευρώ τι θα κάνει όταν τα χάσει, όταν δεν του ανοίγεται καμία 'άλλη προοπτική;

Που είναι το δεύτερο συνθετικό του flexicurity;

Πουθενά! 

Η κατάσταση αυτή δημιουργεί βαθιά ρήγματα στο κοινωνικό ιστό, που συχνά οδηγούν σε τραγωδίες.

Αυτοκτονίες, κατάθλιψη, εξαρτήσεις, παραβατικότητα.

Σύμφωνα με τους ειδικούς ακόμη και η νέα μορφή τρομοκρατίας στην Ελλάδα έχει ως αφορμή αυτή τη διατάραξη της κοινωνικής συνοχής.

Και αν κυρίες και κύριοι Στελέχη, δεν σας ενδιαφέρει αν ο άνθρωπος που μόλις πριν λίγο διώξατε πέσει σε κατάθλιψη, δεν σας νοιάζει μήπως σας χαράξει με τα κλειδιά του το γυαλιστερό σας αυτοκίνητο ή ακόμη χειρότερα μήπως πάρει την απόφαση να στερήσει εκείνος τη δική σας ζωή;

Χρήσιμες πηγές:

• European Commision (2010) "What is Flexicurity?" στο http://ec.europa.eu/social/main.jsp?catId=116&langId=en [21/7/2010] 
• Μαρία Λιανού (2010) "Ευρωπαϊκή Ένωση και Συνθήκη της Λισαβόνας" στο http://www.ekem.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=1116:2010-05-03-11-46-53&catid=124:2009-11-06-12-17-52&Itemid=249 [21/7/2010] 
• Μιχάλης Χρυσοχοΐδης (2010) "Χρέος και παρακαταθήκη μας να διαφυλάξουμε την κοινωνική συνοχή" στο http://www.chrisochoidis.gr/2010/07/01/xreos-kai-parakatathiki-mas-na-diafylaksoyme-tin-koinoniki-synoxi [21/7/2010]
• Ζήσης Παπαδημητρίου (2009) "Σύγχρονη κοινωνία : Νέα δεδομένα και επιδράσεις στην ψυχική υγεία του ανθρώπου" στο http://www.anixneuseis.gr/?p=4657 [21/7/2010]