Monday, July 26, 2010

Είμαστε έτοιμοι για το άλμα στο Μοσχάτο;

Η αλλαγή φοβίζει, γιατί συνήθως επιχειρείται να εφαρμοστεί από τα πάνω προς τα κάνω βρίσκοντας αντίσταση (resistance to change). Η αντίσταση είναι τα αντανακλαστικά του μέσου ανθρώπου. Ο μέσος άνθρωπος συνήθως δεν δέχεται, ότι αποτελεί μέρος της μάζας αλλά αρνείται να ξεχωρίσει, να βγει μπροστά, να διεκδικήσει να επηρεάσει τις εξελίξεις.
Ζητά το καλύτερο, το περισσότερο αλλά δεν κάνει το απαραίτητο βήμα προς την επιθυμία του.
Γιατί; Οι ερμηνείες είναι πολλές. Είναι απογοητευμένος, θυμωμένος, κουρασμένος, είναι οτιδήποτε θα τον κρατήσει στάσιμο. Δυστυχώς ο μέσος άνθρωπος συμβιβάζεται. Πόσοι από εμάς δεν έχουμε συμβιβαστεί έστω μια φορά στη ζωή μας; Καλύτερα να μην ψάξουμε την απάντηση.

-Θέλουμε να αλλάξουμε;
-ΝΑΙ!

Πως; Αφού είμαστε απογοητευμένοι, θυμωμένοι, κουρασμένοι, κτλ.

Δεν χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια, ας κάνουμε μικρά βήματα. Όλες οι μεγάλες αλλαγές ξεκινούν από μικρά βήματα.
«Αυτό είναι ένα μικρό βήμα για μένα, ένα τεράστιο όμως άλμα για την ανθρωπότητα» ήταν οι πρώτες λέξεις του Νιλ Άρμστρονγκ μόλις πάτησε στο σεληνιακό έδαφος.

Ας κάνουμε λοιπόν όλοι μας στο Μοσχάτο αυτό το μικρό βήμα, που θα αποτελέσει το τεράστιο άλμα.
Στις εκλογές του Νοεμβρίου μην χάσουμε την ευκαιρία!
Είναι το σωστό timing να γίνει το άλμα!

Thursday, July 22, 2010

Ο Θάνατος του Εμποράκου

Πριν λίγες ημέρες έκλεισε το Σούπερ-Μάρκετ της γειτονιάς μου, στο οποίο η οικογένεια μου υπήρξε πελάτης από τότε που μπορώ να θυμηθώ. Παρόλο που πριν λίγα χρόνια αγοράστηκε από μεγάλη αλυσίδα  για εμάς πάντα παρέμεινε ο αγαπημένος "Παπαγεωργίου", το σουπερμάρκετ της γειτονιάς μας και της καρδιάς μας. Το υποκατάστημα αυτό λοιπόν έκλεισε αφού η μαμά εταιρία αγόρασε ένα παλιό εργοστάσιο στη περιοχή, το οποίο στη συνέχεια αναμόρφωσε σε ένα σύγχρονο υπέρ-μάρκετ (νεολογισμός) επιφάνειας αρκετών χιλιάδων τετραγωνικών μέτρων. 
Η διακοπή της λειτουργίας της μετεξέλιξης του "Παπαγεωργίου" με έφερε αντιμέτωπο με μια φοβερή δυσκολία. Έπρεπε να ψάξω νέο σουπερμάρκετ και να αλλάξω συνήθειες πραγματικά μιας ζωής. Για δυο-τρεις μέρες άντεξα χωρίς να ψωνίσω, σήμερα (Πέμπτη) άρχισα να αντιμετωπίζω το φάσμα της πείνας και της έλλειψης ειδών πρώτης ανάγκης, όπως χαρτοπετσέτες (πράγματι είναι πιο χρήσιμες και από το χαρτί υγείας!), έτσι λοιπόν αποφάσισα να αναζητήσω τη τύχη μου - Μα πόσο εξαρτημένοι είμαστε πια;!
Σκέφτηκα να επισκεφτώ το νέο μεγάλο υπέρ-μάρκετ, που μου στέρησε το αγαπημένο μου κατάστημα.
Δεν υπάρχουν λόγια να περιγραφεί... Δεν έχω νιώσει ποτέ μου μεγαλύτερη καταναλωτική ηδονή! Χάθηκα πραγματικά μέσα στους δυο απέραντους ορόφους του! Ζαλίστηκα από τις δεκάδες ετικέτες για κάθε προϊόν! Εντόπισα προϊόντα που αγνοούσα ακόμη και την ύπαρξή τους! Ένας νέος γενναίος κόσμος γεννήθηκε στο καταναλωτικό μου ορίζοντα.
Δεν ξέρω αν είναι κάποιο σύνδρομο που εμφανίζουν οι απόγονοι της generation X, αλλά ένιωσα δικαιωμένος για το κόπο μου να πάρω το αμάξι και να πάω μέχρι εκεί! Πραγματικά άξιζε το κόπο. Στο τέλος φεύγοντας με το καρότσι μου γεμάτο και αφού είχα ικανοποιήσει τα ένστικτά μου, σταμάτησα και σκέφτηκα:
"Πως θα ανταγωνιστεί αυτό το γίγαντα, όχι ένα μπακάλικο ούτε ένα μίνι μάρκετ αλλά ένα τυπικό σουπερμάρκετ της περιοχής;" Η απάντηση μάλλον δεν θα είναι ευχάριστη για το σουπερμάρκετ...
Πρέπει να στεναχωριόμαστε, πρέπει να νοσταλγούμε, πρέπει να χαιρόμαστε, πρέπει να.. να.. να.. Πραγματικά δεν ξέρω αν υπάρχει απάντηση, δεν ξέρω αν αυτό είναι η φυσική εξέλιξη των πραγμάτων την οποία πρέπει να αποδεχτούμε και στην οποία πρέπει να προσαρμοστούμε.
Αλλά δεν νομίζω ότι θα υπήρχε κάτι καλύτερο να περιγράψει όλη αυτή τη κατάσταση από το τίτλο του έργου του Άρθουρ Μίλερ, ο Θάνατος του Εμποράκου.

Wednesday, July 21, 2010

Flexicurity και ιστορίες καθημερινής εργασιακής τρέλας

a man walking with a box full of material
Το περίφημο flexicurity (flexibility+security=ευελιξία+ασφάλεια) ήρθε να προσφέρει το ιδανικό κοινωνικό μοντέλο της Ενωμένης Ευρώπης. Της ιδανικής Ενωμένης Ευρώπης, της Ενωμένης Ευρώπης χωρίς σύνορα, με ίσες ευκαιρίες για όλους τους κατοίκους, μιας Ευρώπης χωρίς μεγάλες ανισότητες στα εισοδήματα, που θα πρόσφερε ταυτόχρονα ευελιξία στις επιχειρήσεις και ασφάλεια στους εργαζομένους.
Στο μοντέλο αυτό όλοι έπρεπε κάτι να δώσουν αλλά το σημαντικό ήταν ότι θα έπαιρναν μια ανταπόδοση: Οι επιχειρήσεις θα είχαν μεγαλύτερη ευελιξία, που θα ενίσχυε την ανταγωνιστικότητα τους και οι εργαζόμενοι θα αντιμετώπιζαν την απώλεια της εργασίας τους ως μια παροδική κατάσταση, πολλές φορές ως ένα μεταβατικό στάδιο για κάτι νέο -μπορεί και καλύτερο, αφού θα υπήρχαν όλες οι απαραίτητες συνθήκες που θα τους επέτρεπαν να μπουν ξανά γρήγορα στη παραγωγή.
Όλα αυτά βέβαια σε μια ιδανική Ενωμένη Ευρώπη, με Ευρωσύνταγμα, χωρίς κάποιο αδιάφορο Πρόεδρο και Υπ.Εξ., και χωρίς την οικονομική και νομισματική κρίση.
Στην Ευρώπη της ύφεσης αναγκαστικά θα γίνουν εκπτώσεις. Εκπτώσεις στα οράματα και στις ιδέες, έτσι και στο κοινωνικό μοντέλο δεν θα έχουμε flexicurity αλλά κάτι σαν flexicurity. Το flexicurity θα εφαρμοστεί κατά το δοκούν! Ιδιαίτερα σε χώρες, όπως η Ελλάδα, που οι επιχειρήσεις ήταν πάντα κρατικοδίαιτες, χωρίς κουλτούρα υγιούς καπιταλισμού η Ευελιξία θα χρησιμοποιηθεί για να μειωθούν τα κόστη και να μεγιστοποιηθούν τα κέρδη! Κέρδη που δεν θα καταλήξουν βέβαια σε κάποια επένδυση αλλά σε bonus, εταιρικά κινητά, leasing πολυτελών αυτοκινήτων κτλ. Τα ελληνικά Golden Boys προκαλούν! Και συνεχίζουν να προκαλούν με χυδαίο τρόπο όταν ψάχνουν ευκαιρία να ξεζουμίσουν τον εργαζόμενο και μετά να τον πετάξουν, όταν ταράξει την ηρεμία στα νούμερα. Η βασική αρχή του HR Management ότι ο Άνθρωπος είναι το πολυτιμότερο εφόδιο μια επιχείρησης φαντάζει άγνωστη για τα περισσότερα στελέχη, που μέσα σε κάθε εταιρία δημιουργούν με τους υφισταμένους τους μια νοσηρή γραφειοκρατία που σκοπό έχει την διατήρηση της εξουσίας και της ισχύς τους.
Απολύοντας λοιπόν ένα εργαζόμενο δι' ασήμαντον αφορμή εν μέσω καλοκαιριού στη διάρκεια οικονομικής κρίσης, με μια στεγνή αγορά εργασίας, δεν σκέφτεσαι τι θα απογίνει αυτός ο άνθρωπος; Αν είναι 25αρης πως θα ξεκινήσει τη ζωή του; Αν είναι 30αρης πως θα πληρώσει τα έξοδα της οικογενείας του; Αν είναι 50αρης πως θα σπουδάσει τα παιδιά του;
Αξίζει η διατήρηση των bonus ή των μισθωμένων 2λιτρων αυτοκινήτων την καταστροφή της ζωής ενός ανθρώπου και της οικογενείας του; 
Αν αυτός ο άνθρωπος που εξαρτάτε αποκλειστικά από μια δουλειά, από τα 700 ή 1000 ευρώ τι θα κάνει όταν τα χάσει, όταν δεν του ανοίγεται καμία 'άλλη προοπτική;
Που είναι το δεύτερο συνθετικό του flexicurity;
Πουθενά! 
Η κατάσταση αυτή δημιουργεί βαθιά ρήγματα στο κοινωνικό ιστό, που συχνά οδηγούν σε τραγωδίες.
Αυτοκτονίες, κατάθλιψη, εξαρτήσεις, παραβατικότητα.
Σύμφωνα με τους ειδικούς ακόμη και η νέα μορφή τρομοκρατίας στην Ελλάδα έχει ως αφορμή αυτή τη διατάραξη της κοινωνικής συνοχής.
Και αν κυρίες και κύριοι Στελέχη, δεν σας ενδιαφέρει αν ο άνθρωπος που μόλις πριν λίγο διώξατε πέσει σε κατάθλιψη, δεν σας νοιάζει μήπως σας χαράξει με τα κλειδιά του το γυαλιστερό σας αυτοκίνητο ή ακόμη χειρότερα μήπως πάρει την απόφαση να στερήσει εκείνος τη δική σας ζωή;


Χρήσιμες πηγές:

Monday, July 19, 2010

Καλό ταξίδι Σωκράτη Γκίολια!

H δημιουργία ενός πιο προσωπικού blog σε σχέση με το Ζούμε Μοσχάτο, με απασχολούσε πολύ καιρό. Σήμερα αποφάσισα να το κάνω πράξη παίρνοντας αφορμή από το τραγικό συμβάν με τη δολοφονία του δημοσιογράφου Σωκράτη Γκιόλια. Δεν θα ήθελα να το παίξω "θλιμμένος", όπως πολλοί σήμερα έκαναν υποκριτικά, άλλωστε δεν θα πω ότι γνώριζα πολλά για τον συγκεκριμένο δημοσιογράφο πέρα από το γεγονός, ότι με το ρεπορτάζ του είχε ενοχλήσει πολλούς και ότι φημολογείται ότι ήταν ο ιθύνων νους πίσω από το Τρωκτικό. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι είμαι θυμωμένος! Θυμωμένος γιατί είμαι σίγουρος ότι για άλλη μια φορά δεν θα υπάρξουν ένοχοι!
Η κοινωνία μας δυστυχώς έχει τη τάση να ξεχνά! Να ξεχνά το νεκρό ειδικό φρουρό, να ξεχνά το αστυφύλακα, να ξεχνά τον ανήλικο μετανάστη, να ξεχνά τους υπαλλήλους της τράπεζας... Έτσι πιστεύω θα ξεχάσει μετά από λίγο καιρό και το Σωκράτη Γκιόλια.. Τι και αν είχε ένα μικρό παιδί και περίμενε και δεύτερο; Όλα αυτά μικρή σημασία έχουν για τους εκτελεστές του που ξέρουν ότι θα παραμείνουν ασύλληπτοι και ατιμώρητοι, όπως όλοι οι μεγάλοι εγκληματίες σε αυτή τη χώρα.
Μπορεί πολλοί να διαφωνείτε με το Τράγκα αλλά όταν αποκαλεί την Ελλάδα "Κολομβία του Βαλκανικού Νότου" πόσο δίκιο έχει ο μπαγάσας ε;