Catastroika, το νέο ντοκιμαντέρ της Infowar (Άρης Χατζηστεφάνου Debtocracy)

Η CATASTROIKA αναζητά τις συνέπειες της επικείμενης εκποίησης του ελληνικού δημόσιου πλούτου. Εξετάζοντας παραδείγματα ιδιωτικοποιήσεων και απορρύθμισης από την Καλιφόρνια, το Λονδίνο, το Παρίσι, το Βερολίνο, τη Μόσχα και τη Ρώμη, επιχειρούν να προβλέψουν τι θα συμβεί από την εφαρμογή αυτού του μοντέλου σε μια χώρα υπό καθεστώς επιτήρησης. Ο Σλαβόι Ζίζεκ, η Ναόμι Κλάιν, ο Λούις Σεπούλβεδα, ο Κεν Λόουτς και ο Γκρεγκ Πάλαστ μιλούν για την πολιτική του μνημονίου, την ελληνική κυβέρνηση, αλλά και την επίθεση εναντίον της Δημοκρατίας στην Ευρώπη μετά το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης. Ακαδημαϊκοί όπως ο Ντάνι Ρόντρικ, ο Άλεξ Καλίνικος, ο Μπεν Φάιν, ο Κώστας Δουζίνας, ο Ντιν Μπέικερ, ο Γιώργος Κατρούγκαλος και ο Σπύρος Μαρκέτος περιγράφουν άγνωστες πτυχές των ιδιωτικοποιήσεων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

CATASTROIKA από infowar

Πρόταση για καλύτερα σχολεία στο Μοσχάτο

Μια πρόταση με αφορμή τη συζήτηση για τη παιδεία στη τελευταία συνεδρίαση της Δημοτικής Κοινότητας Μοσχάτου:

Δεν χρειάζεται να παρακολούθησε κανείς τη τελευταία συνεδρίαση της Δημοτικής Κοινότητας Μοσχάτου για τη παιδεία στη πόλη για να καταλάβει, ότι υπάρχουν πολλά προβλήματα στα σχολεία και πολλές δυσκολίες στο έργο του Δήμου και των σχολικών επιτροπών (βλέπε φθορές, φωτοτυπίες, πετρέλαιο κ.α.).

Η κύρια αιτία του προβλήματος είναι σαφώς η περιορισμένη χρηματοδότηση από τη κεντρική εξουσία και η πολυπλοκότητα των διαδικασιών για θέματα προμηθειών για τις ανάγκες των σχολείων. Επιπλέον οι συσσωρευμένες υποχρεώσεις προηγούμενων ετών δημιουργούν ένα πρόσθετο πρόβλημα στη λειτουργία των σχολικών επιτροπών, που τρέχουν να καλύψουν κάθε κενό που εμφανίζεται. 

Αν και προερχόμενος από την αντιπολίτευση δεν θα κατηγορήσω το Δήμο και τις σχολικές επιτροπές ότι δεν κάνουν σωστά τη δουλειά τους, αφού είδα ότι υπάρχει πραγματικό ενδιαφέρον για το έργο που έχουν αναλάβει. Θα πω όμως ότι δεν υπάρχει δημιουργικότητα και θέληση για ρήξη με το παρελθόν. Η έλλειψη δημιουργικότητας έχει να κάνει μάλλον και με την πολυπλοκότητα των διαδικασιών των προμηθειών και την έλλειψη εμπειρίας σε οικονομικές και λογιστικές διαδικασίες. Από την άλλη φαίνεται ότι δεν υπάρχει όμως πρόθεση για ρήξη με τα παρελθόν, η αποφυγή της αναζήτησης ευθυνών για κακοδιαχείριση των παλιότερων σχολικών επιτροπών συμβαίνει μάλλον για να μην χαλάσουμε τις καρδιές μας, στη λογική του «Περασμένα-Ξεχασμένα».

Λαμβάνοντας υπόψη τις αδυναμίες του Δήμου και των σχολικών επιτροπών, σε τοποθέτηση μου στη τελευταία συνεδρίαση, πρότεινα την εθελοντική προσφορά υλικών και υπηρεσιών από γονείς και κηδεμόνες μαθητών. Η εθελοντική εργασία από γονείς για παρεμβάσεις μικρής έκτασης σε σχολικά κτίρια, υπάρχει ως ανεπίσημο μοντέλο εθελοντικής εργασίας σε μικρές κοινότητες, όπου οι δυνατότητες της τοπικής αρχής είναι περιορισμένες. Το να βάψει για παράδειγμα ένα τοίχο ένας γονιός ή να φτιάξει το χαλασμένο μεντεσέ σε ένα παράθυρο ή να αλλάξει τη καμένη λάμπα, είναι ενέργειες που προφανώς ούτε το ρόλο του Δήμου υποκαθιστούν ούτε φυσικά γίνεται εκμετάλλευση της προσφοράς του γονιού/κηδεμόνα.

Αυτές οι μικρές παρεμβάσεις μπορούν να λειτουργήσουν θετικά όχι μόνο στη συντήρηση των σχολικών κτιρίων αλλά και στην ανάπτυξη ενός αισθήματος ευθύνης γονιών και μαθητών για τη κατάσταση του σχολικού κτηρίου, αφού πολλές φορές η έλλειψη παιδείας από το σπίτι είναι υπεύθυνη για τη καταστροφική συμπεριφορά μαθητών απέναντι στη δημόσια περιουσία. 

Είναι πράγματι αλήθεια ότι όσοι έχουμε εικόνες από την επαρχία, πως εκεί τα σχολικά κτίρια είναι πολύ καλύτερα, πιο ζεστά, πιο οικεία, πιο καλά συντηρημένα, όχι γιατί οι δήμοι και οι κοινότητες εκεί λειτουργούν πιο αποτελεσματικά, αλλά γιατί οι γονείς και οι μαθητές, η Κοινότητα δηλαδή, δείχνουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον για την κατάσταση των υποδομών.

Πάνω σε αυτή τη πρόταση μπορώ να προσθέσω το εξής που αφορά και τους νέους:

 Οι ίδιοι οι μαθητές μπορούν να αναλάβουν πρωτοβουλίες σε συνεργασία με τις διευθύνσεις των σχολείων, για εικαστικές παρεμβάσεις σε τοίχους που έχουν λερωθεί από άσχημα lettering ή συνθήματα. Μια ζωγραφική ή ένα όμορφο graffiti σε ένα τοίχο που έχει λερωθεί, έχει μεγάλη πιθανότητα να λειτουργήσει και ως ασπίδα για άλλα κακόγουστα lettering ή συνθήματα.

Στις μέρες της Κρίσης πρέπει να βρούμε δημιουργικούς τρόπους για να ξεπεράσουμε τις δυσκολίες που προκύπτουν. Σήμερα η αφύπνιση της Κοινωνίας των Πολιτών αποδεικνύεται με τις εθελοντικές παρεμβάσεις σε δημόσιους χώρους (πχ πάρκα, παραλίες, ελεύθεροι χώροι κλπ). Η δυναμική αυτή δείχνει ότι η ανάληψη δράσης από τους ίδιους του πολίτες και τις κοινότητες είναι μονόδρομος για να κάνουμε τη καθημερινότητα μας καλύτερη.

Συστηματική υποβάθμιση σε Μοσχάτο-Ταύρο

Η πόλη πάει ακυβέρνητη προς...

Η καθημερινότητα στη πόλη μας αλλάζει συνέχεια προς το χειρότερο, δεν είναι μόνο οι "μαύρες" στη Ποσειδώνος ή τα παράνομα σκραπατζίδικα στην Ορφέως και η αυξανόμενη εγκληματικότητα, είναι ολόκληρη η πόλη που υποβαθμίζεται συστηματικά. Κάποιοι θα πουν ότι ζούμε τις συνέπειες της Κρίσης, ή του Καλλικράτη με τους λιγότερους πόρους προς την τοπική αυτοδιοίκηση, που κατά τα άλλα θα αναβαθμιζόταν ως προς αρμοδιότητές της. Η αλήθεια είναι ότι ζούμε τις συνέπειες μιας Κρίσης ολόκληρης της Κοινωνίας. Πολλές φορές σε συζητήσεις με φίλους γίνομαι δυσάρεστος, σαν άλλος Πάγκαλος, όταν τονίζω ότι "φταίμε όλοι". Φταίμε εμείς που δεν προστατεύσαμε τους δημόσιους χώρους, φταίμε εμείς που δεν στηρίξαμε τη τοπική αγορά, φταίμε εμείς όταν αδιαφορήσαμε που ο έξυπνος γείτονας νοίκιασε το παλιό του σπίτι σε 10 ασιάτες, φταίμε εμείς που εγκαταλείψαμε τους δρόμους και τις πλατείες και κλειστήκαμε στα διαμερίσματά μας, φταίμε εμείς που ψηφίζουμε από το '80 μέχρι σήμερα τα ίδια πρόσωπα! Σήμερα λοιπόν εμείς οδηγήσαμε τη πόλη μας στη κατάσταση αυτή και ως τελειωτικό χτύπημα την εμπιστευτήκαμε σε άχρωμους, άοσμους και άγευστους διαχειριστές χωρίς όραμα και όρεξη για δουλειά. Την επόμενη φορά ας προσέξουμε καλύτερα.*


* Με αφορμή την πρώτη επέτειο από την έναρξη της προεκλογικής περιόδου για τις δημοτικές εκλογές.

Στη Λιβύη χτυπά η καρδιά του ελεύθερου κόσμου!



Η σημαία της Λιβύης πριν την Επανάσταση,
έγινε σύμβολο αυτών που ζητούν Δημοκρατία,
τι και αν είναι η σημαία της βασιλικής περιόδου;



Περιμένοντας τη "μητέρα των μαχών" στη Τρίπολη, όπως λένε και οι ειδικοί, μεταξύ των εξεγερθέντων και των αμετανόητων υποστηρικτών του καθεστώτος, σκέφτομαι ότι Άραβες μας βάζουν τα γυαλιά! Γενικώς μέχρι τώρα υπήρχε διάχυτη μια ρατσιστική ίσως αντίληψη, ότι οι Άραβες δεν μπορούν να έχουν ποτέ δημοκρατία! Οι υποστηρικτές της άποψης αυτής στήριζαν τη θέση τους τόσο στην ιστορία των Αράβων όσο και στα πολιτισμικά χαρακτηριστικά του λαού αυτού (Ισλάμ κτλ). Από την άλλη διατράνωναν, ότι κάποιοι άλλοι λαοί πρέπει ντε και καλά να έχουν δημοκρατία και για την επίτευξη του σκοπού αυτού η "ελεύθερη" και "δημοκρατική" Δύση διοργάνωνε σταυροφορίες (Γιουγκοσλαβία). Το περίεργο είναι ότι για τους Άραβες μάλιστα θεωρούνταν θείο δώρο η εγκαθίδρυση μιας σοσιαλ-η-στικής δημοκρατίας, που στη πραγματικότητα θα φρόντιζε τη συνεχή ροή πετρελαίου στις αγορές της Ευρώπης και των ΗΠΑ και αυτό για να αποφύγουν οι "καημένοι" Άραβες μια ισλαμική διακυβέρνηση.

Τους τελευταίους όμως μήνες βλέπουμε να ανατρέπονται ραγδαία όλες αυτές οι παραδοσιακές αντιλήψεις της Δύσης! Όλο το βορειο-αφρικανικό τόξο φλέγεται, η Μέση Ανατολή φουσκώνει από οργή ενώ ακόμα και η αραβική χερσόνησος θυμίζει καζάνι που βράζει έτοιμο να εκραγεί. Τα καθεστώτα ένα ένα ανατρέπονται, Τυνησία, Αίγυπτος και τώρα Λιβύη, τα αγαπημένα παιδιά του τρίτου δρόμου βλέπουν τη πόρτα της εξόδου και εγκαταλείπονται ακόμα και από τις ίδιες τους τις ένοπλες δυνάμεις, χάρη στις οποίες ανήλθαν στην εξουσία και διατηρούνταν μέχρι τώρα.
Οι Άραβες ζητούν Δημοκρατία, Ελευθερία, Κοινωνική Δικαιοσύνη, Δουλειά, Αξιοπρέπεια, Σεβασμό, αξίες τις οποίες εμείς σήμερα θεωρούμε κεκτημένα.
Τους επόμενους μήνες σίγουρα θα δούμε τη λαϊκή οργή να ξεσπά και στη Μέση Ανατολή και σε ολόκληρη την αραβική χερσόνησο, θα δούμε βέβαια και τα καθεστώτα να γίνονται πιο σκληρά και πιο αυταρχικά. Πριν το μεταίχμιο λοιπόν θα πρέπει η Δύση να λάβει μια θέση ευθύνης και να σταθεί στο πλευρό των λαών που διψούν για Δημοκρατία, άλλωστε το χρωστάει σε αυτούς!
Μέχρι τότε ο αγώνας συνεχίζεται!

Φύσηξε άνεμος Δημοκρατίας στη Βόρειο Αφρική

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας Αιγυπτίων έξω από το Υπ.Εξ.
και τη Πρεσβεία της Αιγύπτου στην Αθήνα (29/1/11)

Η επιτυχημένη λαϊκή εξέγερση στη Τυνησία με την απομάκρυνση του διεφθαρμένου προέδρου Μπεν Άλι, έδωσε το έναυσμα να αμφισβητήσουν ανοιχτά πλέον οι πολίτες και άλλων οπισθοδρομικών και απολυταρχικών μουσουλμανικών κρατών τις διεφθαρμένες εξουσίες τους. Η οργή των πολιτών ξεχείλισε από την Αίγυπτο του τελευταίου Φαραώ, Χόσνι Μουμπάρακ, μέχρι την Ιορδανία της Μέσης Ανατολής και την Υεμένη της αραβικής χερσονήσου, του πιο φτωχού αραβικού κράτους στο κόσμο. Οι μαζικές διαδηλώσεις αποκτούν χαρακτηριστικά γενικευμένης εξέγερσης της Κοινωνίας των Πολιτών και όχι ταξικής όπως κάποιοι θα ήθελαν. Φοιτητές, επιστήμονες, άνεργοι, γυναίκες, νέοι και μεγάλοι, ακόμη και στελέχη των σωμάτων ασφαλείας συμμετέχουν στην αμφισβήτηση των καθεστώτων, που εκφράζουν μόνο τη διαφθορά και τη συντήρηση. Οι πολίτες εκεί οργανώνονται και ζητούν το αυτονόητο για πολλούς από εμάς: Δημοκρατία. Η οργάνωσή τους δεν έχει ηγεσία ούτε ιεραρχία, τις περισσότερες φορές γίνεται μέσω facebook, twitter, sms, όπως ακριβώς έγινε και στις μεγάλες διαδηλώσεις της αντιπολίτευσης στο Ιράν. Τα social media στην υπηρεσία της επανάστασης. Γιαυτό ακριβώς και οι κυβερνήσεις "ρίχνουν" τα δίκτυα κινητής τηλεφωνίας και ίντερνετ. Αυτό που φοβούνται είναι το μόνο όπλο των πολιτών, η ελεύθερη πρόσβαση στη πληροφορία. Κλείνοντας και λόγω της επικαιρότητας θέλω να κάνω και μια πρόβλεψη-ερώτηση: λέτε ο εκδημοκρατισμός στις χώρες αυτές να ανακόψει τη μετανάστευση προς την Ευρώπη και συγκεκριμένα προς την Ελλάδα;